Op pad met papa
In mijn vorige blog vertelde ik hoe ik plots die mail kreeg met de boodschap dat ik geselecteerd was voor RELIC.
Eén van de tien fotografen.
Hoewel ik gepassioneerd ben door het vastleggen van jullie oogappels, wist ik meteen dat ik voor dit project iets compleet anders wilde doen. Ik wilde uit mijn comfortzone stappen.
Deze keer dus geen kleintjes voor de lens, maar iemand die heel dichtbij mij staat: mijn papa.
Want het gaat niet altijd even makkelijk.
Hij heeft problemen met zijn geheugen en dat weegt door. Gepaste hulp zoeken is blijkbaar niet zo evident.
Het is de aller eerste keer dat ik zo nauw zal samenwerken met papa en ik wil hem vooral ook tonen wat er wél nog kan in plaats van enkel maar stilstaan met wat er moet losgelaten worden. Samen gaan we zoeken naar de dingen die we nog samen kunnen doen. Naar de kleine momenten die misschien vanzelfsprekend lijken, maar dat eigenlijk helemaal niet zijn.
Ik wil mensen even laten stilstaan.
Bij het ouder worden.
Bij hun eigen ouders, grootouders of geliefden.
Bij hoe snel we soms kijken naar wat niet meer lukt, terwijl er tegelijkertijd nog zoveel moois is.
En misschien is dat ook wel wat ik met mijn foto's wil vertellen ...
